Het maakbare lichaam(sbeeld)

Al bijna mijn hele leven ben ik (te) dik behalve de eerste 2 jaar van mijn leven. Toen had ik zelfs ondergewicht omdat ik veel te vroeg geboren was. Als ik mijn ouders in een hokje zou moeten stoppen, zou ik zeggen dat mijn vader ‘slank’ is en mijn moeder ‘normaal’. Qua eten at ik hetzelfde als mijn ouders. Snoep en frisdrank kreeg ik zelden tot nooit en mijn moeder kookte gezond en biologisch. Waar ik me al bijna mijn hele leven over verbaas, zijn de grote hoeveelheden die mijn vader kon eten. En ook nu eten mijn ouders (en veel anderen om mij heen) veel meer dan ik. Aan de beweging lag het ook niet want ik was een echt buitenkind en vanaf mijn 6e tot mijn 14e zwom en tenniste ik. Toch was ik veel dikker en steviger dan mijn leeftijdsgenootjes. (meer…)

Dementie anders bekeken

Dementie is een verzameling van symptomen waarbij de hersenen informatie niet meer goed kunnen verwerken. Er zijn vele vormen van dementie, maar in deze blog zal ik mij vooral richten op de ziekte van Alzheimer. Voor mij is dementie een ziektebeeld dat vele facetten kent en dat me na aan het hart ligt. Ook het werken met ouderen is iets dat me na aan het hart ligt. Vaak zijn ze getekend door het leven, maar juist die levenswijsheid en liefde voor het leven, heeft me altijd zo getrokken. (meer…)

De namen die nooit genoemd worden

Vorige week nam ik deel aan een discussie over ongewenste kinderloosheid. Daarin werd er door iemand de vraag gesteld of zij de namen mocht delen die ze bedacht had voor als ze ooit zwanger zou mogen worden. Helaas besloot het leven anders en bleef ze ongewenst kinderloos. Toch had ze deze namen altijd in haar hart bewaard. Haar omgeving vroeg er nooit naar, maar voor haar waren ze zo belangrijk. De namen die nooit genoemd worden. Zo eigen en dichtbij, maar ook zo ongekend en onbemind. (meer…)

Als het leven te zwaar wordt

Als het leven te zwaar wordt. Een beladen titel, maar helaas de dagelijkse realiteit voor mensen die lijden aan een (zware) depressie. Elke dag een gevecht met het leven en tegen het donker dat van alle kanten aan je trekt. En dat soms een leven lang. Tot er een moment komt: ik kan en wil niet meer. Dat de dood veiliger lijkt dan het leven. Ondraaglijk lijden en zoveel eenzaamheid en onbegrip. Ondanks verwoede pogingen met medicijnen, psychologen, psychiaters, zelfhulpmiddelen etc. geen uitweg meer zien. De pijn is te groot, het lijden te lang en het donker te diep. (meer…)