Zojuist las ik het boek ‘Noem mijn naam | Leven met de dood van een kind’ van Marinus van den Berg & Daan Westerink uit. Een boek dat me de afgelopen week op vele gebieden troost heeft geboden.

Het maakt niet uit hoe oud of jong je kind(je) was voor hij/zij overleed. Verlies is verlies. De dromen van ouders worden vernietigd op een moment dat ze het meest kwetsbaar zijn. Ook nu weer beschrijft Manu Keirse precies wat wij ook gevoeld hebben toen we onverwacht afscheid hebben moeten nemen van ons zoontje Tom: ‘De zwaarte van het verdriet wordt niet bepaald door het gewicht van het kind of door het aantal dagen dat het heeft geleefd, maar door de betekenis die het voor ouders heeft in hun belevingswereld.’

Er wordt vaak gezegd dat het verliezen van een kind het ergste trauma is dat een mens kan overkomen en daar ben ik het vanuit de grond van mijn hart mee eens. Het is namelijk niet alleen je kind(je) waar je afscheid van moet nemen, maar ook van een toekomst als (compleet) gezin; als ouders. Het verlangen naar een kindje en gevoelens van betekenisloosheid kunnen een heel leven aanwezig blijven. Het verlies is zo tastbaar aanwezig in elke vezel van je lichaam, in elke ademteug die je neemt en is vergroeid met onze ziel. De stilte die volgt, is letterlijk oorverdovend. Hoe kun je in Godsnaam het leven weer oppakken als het ondenkbare gebeurd is?


Hoewel het rouwproces erg lijkt op het rouwproces na het overlijden van een ander (volwassen) dierbaar persoon is het vaak intenser. De herinneringen en de hoop zijn moeilijker los te laten. Vaak is er sprake van chronische rouw (niet te verwarren met pathologische rouw): verdriet om een verlies dat nooit eindigt. Hier is vaak sprake van bij ongewenste kinderloosheid. De wens zal er altijd zijn, maar zal nooit werkelijkheid worden. Er zullen altijd momenten blijven die je uit balans brengen en die je het gevoel geven dat je de grip op het leven verliest.

Er zijn geen antwoorden. Er zijn alleen maar vragen. De vraag waar ik zelf het meeste mee worstel, is hoe ik me moet noemen want voor bijna alles lijkt er een woord of naam te zijn in onze taal, maar hoe noem je iemand die een kind verloren heeft of die ongewenst kinderloos is? Daar is nooit een naam voor bedacht. Een ouder blijft altijd een ouder en toch heb ik mezelf nooit zo durven noemen. Voor de buitenwereld lijkt het alsof wij ‘gewoon’ geen kinderen hebben. Niemand ziet aan mij dat ik afscheid heb moeten nemen van iets dat zo welkom en dierbaar is en was. Nog elke dag rouw ik om zijn dood. Een gemis en een verdriet dat niet slijt en dat zo intens pijn doet want wat was hij welkom.

Ik sluit graag af met een gedicht van Marinus van den Berg over een meisje genaamd Gemma. Het gedicht raakte mij diep en ik heb de vrijheid genomen haar naam te vervangen door de naam van onze Tom.

Diep in mij
Voelde ik jou
Mijn lichaam
was jouw thuis

Met zorg zochten
wij jouw naam
Hoopvol verwachtten
wij jou

Totdat de dood
jouw geboortedag keerde
Onze vreugde
omkeerde in verdriet
Groot bleef jou plek
in ons hart
Klein, onzichtbaar, verloren
was jouw plek op aarde

Nooit vergaten wij
jouw naam
In onze dromen
vroeg je om een plek

Nu geven wij
jou deze plek
Noemen jouw
naam Tom

Jij die naam hebt
bij God voorgoed

FacebooktwitterpinterestlinkedintumblrmailFacebooktwitterpinterestlinkedintumblrmail

2 reacties op (Over)leven met de dood van een kind

  1. Ook wij verloren onze toekomst droom…en het blijft je het leven door achtervolgen…met alle feestdagen, verjaardagen, huwelijksjubileum, op het werk…
    Ik ben helaas nooit moeder geworden en dat doet nu bijna 30 jaar later nog steeds enorm pijn.
    Voelde mij een hele tijd geen echte vrouw omdat ik geen kind kon krijgen. Mijn lichaam liet mij in de steek, zo voelde het althans. Gelukkig zijn wij, mijn man en ik, elkaar niet kwijtgeraakt in deze moeilijke periode…makkelijk was het niet…
    Zelfs de maatschappij is ingericht op gezinnen met kinderen en zelfs de overheid verwacht dat kinderen voor hun ouders zorgen als zij ouder worden…wie zorgt er dan voor mij?
    Het is inderdaad een langdurig rouwproces wat een levenlang duurt…soms echt heel vermoeiend…
    Geef het een plekje zeggen ze dan…waar dan?…hoe dan?
    De scherpe randen zijn er af maar het doet nog altijd heel veel pijn…
    Wens een ieder van ons die ongewenst kinderloos zijn of hun kind hebben verloren veel kracht en sterkte…

    • Lieve Corrien ik begrijp zo goed wat je voelt. De ongewenste kinderloosheid een plekje geven, is zo makkelijk gezegd. Ik gebruik liever de woorden van Marinus van den Berg: we mogen dit levenslange verdriet verweven in ons leven. Het is en zal altijd onderdeel zijn van ons (levens)verhaal. Iets een plek geven, klinkt definitief en dat kan niet als iets zo welkom was. Heel veel sterkte voor jou en je man. Weet dat je/jullie niet alleen zijn hierin xx

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.